Powered By Blogger

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

ΝΕΟΣΥΛΛΕΚΤΟΙ

Τελος Ιανουαριου και καποια παιδια φιλων παρουσιαζονται στο στρατο...Στρατος...Τελος παντων δεν ειναι στρατος αυτος πλεον.

Μολις γυρισουν θα ξερουν να αναγνωρισουν τις παρακατω κατηγοριες

-Το γιωτόμπαλο.


Αυτή η κατηγορία περνάει περίοδο ακμής, μιας και μετά από μηνύσεις, αυτοκτονίες και μαμάδες που κράζουν το ΓΕΣ επειδή ο βλαστός τους γύρισε σπίτι με τερηδόνα, οι γιατροί μοιράζουν τα γιώτα δεξιά και αριστερά, λες και είναι διαφημισόμουνα του Red Bull στο Μπουρνάζι. Τη σήμερον ημέρα, για να βγεις άοπλος το μόνο που χρειάζεσαι είναι λίγη πιτυρίδα, ένα συνάχι και μια καλή μίμηση του Βασιλάκη Καΐλα.
Στις ατελείωτες ουρές τις κατάταξης, ξεχωρίζει από χιλιόμετρα. Είναι κοντός, μπουνταλάς με "μπροστινό κώλο" και φοράει χοντρά κοκάλινα γυαλιά. Στο χέρι κρατάει μια ακτινογραφία, δύο αξονικές, ένα αερολίν, τέσσερις ιατρικές γνωματεύσεις, τα σχετικά αποκόμματα από εφημερίδες και μονίμως αγχώνεται για το πότε θα γίνει η επόμενη ιατρική εξέταση. Μόλις πατήσει την κλάψα και μπει το πολυπόθητο γιώτα, αρχίζουν οι διακοπούλες. Ειδικά μετά την ορκωμοσία που όλοι οι υπόλοιποι στο τάγμα τεντώνουν τα κορμιά τους με τις ένοπλες ασκήσεις; Άααρχοντας! Φοράει το σπορτεξάκι, κουνάει τον φραπέ και τα ξύνει με θεριζοαλωνιστική μηχανή. Το πολύ να τον χώσουν σε καμιά αγγαρεία της ς, την οποία ούτως ή άλλως θα μοιραστεί με άλλους 25 ψευτο-ανάπηρους που αρμέγουν το γιωτόχαρτο με την ίδια σπουδή. Στην παράταξη της αναφοράς σκάει με αστραφτερή στολή, την ώρα που οι υπόλοιποι μοιάζουν με κεφτεδάκια πριν το τηγάνισμα απ' το πολύ έρπην. Η μόνη στιγμή που βγάζει το πόδι απ' τον τάφο είναι η αιμοδοσία. Εκεί που παίζουν τέσσερις μέρες τιμητική, ο κανακάρης μας θυμάται ξαφνικά ότι είναι καταδρομέας!



-Ο κλασοπόμολος.

Πιο φλώρος κι από ένα πιάτο πουρέ μπρόκολου, ο κλασοπόμολος αποτελεί αγαπημένο στόχο ψαρώματος και καζούρας από συνθαλαμίτες, ΕΠΟΠ, διοίκηση, καψιμιτζίδες και αδέσποτα που λιώνουν έξω απ' τα μαγειρεία. Από μικρός άκουγε με τρόμο τις διάφορες ιστορίες στρατο-φρίκης από τον βλάχο κρασο-μπάρμπα που είχε υπηρετήσει στα 70s και μάζευε το σκατό από την κάλτσα με το λίτρο. Πλέον, αφού έληξαν οι 4 αναβολές για σπουδές και απέτυχαν οι προσπάθειες απόκτησης Μαδαγασκαρινής υπηκοότητας, είναι αναγκασμένος να κλείσει το W.o.W. μετά από 10 χρόνια συνεχόμενης χρήσης και να καταταχθεί.
Πριν τον πάει η μαμά του στην πύλη του Κ.Ε., φροντίζει να αποστηθίσει το thiteia.org, να ζαλίσει την Παναγία όλων των γνωστών του που έχουν υπηρετήσει για συμβουλές, να τυπώσει χάρτη του στρατοπέδου από το Google Earth και να βγάλει τον δεξιό του πνεύμονα για να τον αντικαταστήσει με dispenser μωρομάντηλων. Στον πολιτικό σάκο κουβαλάει 10 αλλαξιές, 48 λουκέτα, δικό του μαξιλάρι, 4 ζευγάρια ωτοασπίδες, 12 ανατομικούς πάτους, 3 κινητά, πολυφορτιστή με φωτοβολταϊκό στοιχείο, απολυμαντικό τουαλέτας και σπρέι για τους κοριούς, τον δάκο, τη μουχρίτσα και τη μύγα τσετσέ. Συνήθως είναι ψιλόλιγνος με καμπουρίτσα, στρογγυλά γυαλιά με λεπτό ή ανύπαρκτο σκελετό και μπουχεσο-χιτώνιο ένα με δύο νούμερα μεγαλύτερο. Φοβούμενος τις καμπάνες, κρατάει την αρβύλα γυαλισμένη καλύτερα κι απ' τον καθρέφτη του Hubble και τον φάκελό του μονίμως τσίτα και ευθυγραμμισμένο με λέιζερ.
Ο κλασοπόμολος ήταν πάντα ερωτησάκιας και πρηξαρχίδας, τόσο στο σχολείο, όσο και στο πανεπιστήμιο και η θητεία δεν αποτελεί εξαίρεση. Αν κάνεις το λάθος να σταθείς δίπλα του για πάνω από μια περιστροφή ηλεκτρονίου, την πάτησες. Θα σου βάλει να ακούσεις την πλήρη δισκογραφία: από τις κλασικές επιτυχίες "Πού μας πάνε τώρα;", "Τι φαΐ έχει σήμερα;" και "Τι ώρα είναι η αναφορά;", μέχρι πιο σπάνια indie κομματάκια όπως "Την αρβύλα τη γυαλίζουμε δεξιόστροφα;" και "Σε ποια θέση μπαίνει η ασφάλεια του G3 για να μην πυροβολάει;". Ακόμα και οι αστεράτοι ωχριούν μπροστά στο ανελέητο πρηξοπούτσι του! Ο τύπος είναι ικανός να βγει το πρωί στο τάγμα για να αναφέρει ότι στην χθεσβραδυνή περίπολο είδε 5 σταγόνες λάδι κάτω από ένα Στάγιερ.



-Ο βλαχούρης.


Μια από τις πιο ρετρό και συνάμα σταθερές κατηγορίες, ο βλαχούρης αποτελεί φόβο και τρόμο του κάθε σύγχρονου μπουρζουά φαντάρου. Να ξεκαθαρίσω σε αυτό το σημείο ότι ο όρος δεν αναφέρεται σε κλασικούς κάζουαλ κατοίκους της επαρχίας, που απλά φέρουν υπερ-ζελεδιασμένο μαλλί, τσίλικο παπάκι και μια ελαφριά τοπική αξάν. Αναφέρομαι στα μσκάρια, τα μλάρια, τα πράτα και τα υπόλοιπα ζούδια που στελεχώνουν τα ορεινά χωριά της επικράτειας. Ξεχασμένα ακόμα κι από τη γραμματέα του Θεού, αυτά τα άτομα δεν θα τα συναντούσες ποτέ στη ζωή σου αν δεν υπήρχε ο στράτος.
Ο τυπικός βλαχούρης είναι ψηλός και ντερεκωμένος, με σωματότυπο "χοντροντούλαπο" και τόσο μαύρος, που στη βραδυνή περίπολο τον διακρίνεις μόνο αν χαμογελάσει. Η γιγαντιαία μοσχαροκεφαλή του στέκεται χωρίς λαιμό πάνω στους ώμους και στολίζεται με ασορτί κενό βλέμμα και τεράστιο μονόφρυδο χρώματος καρβουνί. Τα ρούχα του στην κατάταξη είναι συνήθως υπερβολικά ξεβαμμένο τζιν με 200 φερμουάρ, ζώνη με οχτάκιλη αγκράφα Klein Mein και από πάνω τσίτα polo με ανοιχά κουμπιά που διαγράφει την κοιλούμπα και τη γυναικομαστία του.
Ο βλαχού έχει πάντα έναν και μόνο έναν κολλητό συμβλαχού με τον οποίο κάνουν αστεία για πούτσες και γαμήσια ή απλά γελάνε επαναλαμβάνοντας την ίδια ατάκα, πχ "ατσάαα" και "ίσι μουρφή!" 100 φορές τη μέρα. Κατά τ' άλλα είναι λιγομίλητος τύπος. Αν επιχειρήσεις οποιαδήποτε κοινωνική επαφή πάνω από μούγκρισμα, θα σου ρίξει ένα psycho βλέμμα που θα φρίκαρε και τον πληκτρά των Rammstein. Η μόνη λεκτική επικοινωνία του με την μονάδα είναι ένα δυνατό "ΙΕ!" όταν φωνάζει κάποιον και μερικές μαντινάδες για το πόσο του λείπει ο Ψηλορείτης που γράφει σε κάθε τουαλέτα του Κ.Ε. Συνήθως προτιμάει να αφήσει τη βρώμα του να μιλήσει γι' αυτόν. Πλένεται το ίδιο συχνά με τις κουβέρτες, δηλαδή μια φορά την ΕΣΣΟ και ααααν ποτέ αποφασίσει να πλυθεί, θα το κάνει μόνο με νερό, ίσα-ίσα για να ομοιογενοποιήσει το μίγμα μασχαλίλας-ποδαρίλας-ξινο-ιδρωτίλας και μετά θα βάλει τη στολή που φορούσε προχθές όταν έκανε έρπην στο λιβάδι με τις σβουνιές. Ως αποτέλεσμα, η μπόχα του φτάνει weaponized επίπεδα από την πρώτη εβδομάδα και είναι ικανή να διαλύσει παράταξη ΟΥΚάδων την ώρα της ορκομωσίας.



-Ο αντιρρησίας ψωλίασης.


Μια συνομοταξία που τελευταία πληθαίνει αρκετά, ο αντιρρησίας ψωλίασης έχει πείσει τον εαυτό του ότι θα φέρει την Επανάσταση στον Ελληνικό Στρατό. Οι αριστερές πεποιθήσεις είναι βαθιά ριζωμένες στο psyche αυτού του 19χρονου λεβέντη της εργατιάς του Γκαζιού. Τόσο βαθιά, που θυμάμαι μια φορά τον Μάρτιο του 2007 εξέφρασε τις εν λόγω απόψεις δημοσίως ΧΩΡΙΣ να έχει σκοπό να ρίξει γκόμενα με κουρελιασμένο AllStarάκι. Κι όμως φίλε!
Στην κατάταξη σκάει σαν το κλαμένο , κυρίως επειδή πρόσφατα αποχωρίστηκε την τζίβα και το μούσι του, με αποτέλεσμα να τον χωρίσει η γκόμενά του μόλις πρωτο-αντίκρυσε τη φραντζόλα ζαμπόν που είχε ο τύπος για μούρη. Αυτό το αρχικό μίνι-τσούξιμο στο κωλαράκι δεν θα αργήσει να μετατραπεί σε full ρήξη του παχέος εντέρου, μιας και ο φίλος μας, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα χορδωτά με ένστικτο αυτοσυντήρησης, καθίσταται ανίκανος να κρατήσει για την εαυτάρα του τις πεποιθήσεις και τις ιδεολογίες του, ακόμα και εντός στρατοπέδου. Διαβάζει επιδεικτικά Τρότσκι εν ώρα σκοπιάς, στο θρήσκευμα του δελτίου κατάταξης συμπληρώνει "Άθεος" αντί για "Χ.Ο." και γενικά παίρνει όλα τα κατάλληλα μέτρα που θα του εξασφαλίσουν το διαζύγιο με την καλοπέραση.
Όταν του χορηγούν το G3 πιάνει έναν έναν όλους τους φαντάρους και τους διαφημίζει πόσο μισεί τα όπλα και πόσο δεν θέλει να αποτελεί γρανάζι της φασιστο-φονικο-φασιστο-φασιστικής μηχανής, αλλά τα βράδια που δεν τον βλέπει κανείς, κάνει κλακ-κλακ με ηδονή το κλείστρο και κλαίει από τύψεις φορώντας τα εσώρουχα της γιαγιάς του. Μόλις ξημερώσει, χαλαρώνει το κιλίκιο απ' το μπούτι και επιστρέφει στο κλασικό δασκαλίστικο υφάκι που σου προκαλεί διάρροια απ' τα μάτια. Τσαμπουνάει ότι η έπαρση σημαίας γίνεται καθημερινά για να σου περάσει υποσυνείδητα μηνύματα υποταγής, αποκαλεί "κωλοφασίστα" οποιονδήποτε βαθμοφόρο τολμήσει να μοιράσει πάνω από μία κάμψη και σου σπάει τον για το πώς ο στρατός καταλύει την ατομική ατομικότητα του ατόμου. Η μόνη σου ελπίδα είναι να πιάσει μπαφο-κονέ μέσα στη μονάδα, οπότε τη γλίτωσες. Είναι λίγο δύσκολο να το παίζεις "Zeitgeist" όταν ξερνάς ντουμάνια που ανταγωνίζονται το τέρας του Lost.

-Ο καβλεύς.


Πληθυντικός: οι καβλιείς. Δεν είναι λίγοι αυτοί που συγχέουν τον καβλέα με τον βλαχούρη, σφάλμα εν μέρει δικαιολογημένο, καθώς οι δύο αυτές κατηγορίες ενίοτε μοιάζουν εμφανισιακά και κάνουν πολλές μεταγραφές μεταξύ τους. Ο καβλέας κατάγεται συνήθως από την Μακεδονία την Ξακουστή ή τη Θράκη τη Βασανισμένη και κρατάει από σόι με πλούσιο ιστορικό στρατιωτικών στύσεων.
Μόλις μπεις στο Κ.Ε., θα τον καταλάβεις αμέσως. Είναι ψηλός, κοντοκουρεμένος α-λα Αμέρικαν Κομάντο, ξυρισμένος κόντρα και τα ζυγωματικά του πετάγονται όξω σαν τις λεπίδες απ' το φωτόσπαθο του Darth Maul. Φοράει άσπρο φανελάκι για να ψήνονται τα ρωμαλέα του μούσκουλα κάτω απ' τον Δοξασμένο Ελληνικό Ήλιο και μπλε γυαλιστερή φόρμα με λογότυπο επαρχιακού συλλόγου kick-boxing "Α.Ο. ΑΠΑΛΕΥΤΟΣ ΛΕΙΑΝΟΚΛΑΔΙΟΥ", την οποία έχει σηκώσει πάνω από τον αφαλό. ΠΡΟΣΟΧΗ! Μην κάνεις το λάθος να του πιάσεις κουβέντα τη μέρα της κατάταξης! Εννιά στις δέκα φορές, ο καβλέας βρίσκεται στο ίδιο στρατόπεδο με σένα τον λουλέ επειδή κόπηκε από τις Ειδικές Δυνάμεις. Ως εκ τούτου, κουβαλάει χολή ισοδύναμη με μια καναδέζα συκώτια και ανυπομονεί να την αδειάσει πάνω σου. Αν μπείτε σε διαφωνία για το πόσο άχρηστη είναι η θητεία, απλά θα σε PWNάρει επικά με την γνωστή επιχειρηματάρα του. Πάμε όλοι μαζί: "Αν γίνει πόλεμος και μπει ο Τούρκος σπίτι σου και σου σφάξει τη γυναίκα και σου βιάσει την αδερφή και σου φάει τον σκύλο, να δούμε αν θα λες τα ίδια".
Μόλις περάσει τις ιατρικές εξετάσεις και βγει γιώτα-μηδέν, ο φίλος μας κατευθύνεται σιωπηλός και βλοσυρός στον θάλαμο. Για κάποιο λόγο πιάνει πάντα το τελευταίο πάνω κρεβάτι στο βάθος, όπου κοιμάται ίσιος και συμμετρικός σαν τον μακαρίτη στο φέρετρο. Τα πρωινά σηκώνεται μόνος του πριν βαρέσει το εγερτήριο και κάνει μισή ώρα γυμναστική γιατί τώρα τελευταία οι μυικές ομάδες που κουνάνε τους βολβούς των ματιών του έχουν ατονήσει λίγο. Μάλιστα, αν στήσεις αυτί προσεκτικά την ώρα που παίρνει κάμψεις, μπορείς να τον ακούσεις να επαναλαμβάνει πνιχτά: "Σε παρακαλώ μπαμπά! Αγάπησέ με!". Στην εκπαίδευση εκτελεί τα παραγγέλματα με ακρίβεια πυρηνικού αντιδραστήρα, λύνει και δένει ένα G3 σε κάθε χέρι και ταυτόχρονα ακονίζει την ξιφολόγχη με τα δόντια.
Μετά από 3-4 μέρες δεν αντέχει άλλο να βλέπει τους συναδέλφους του να ατιμάζουν τη στολή με το να τα κάνουν όλα λάθος και να το ρίχνουν στο χαβαλέ. Οπότε αυτοδιορίζεται βοηθός εκπαιδευτή και ενεργεί με γενναίες δόσεις γκρίνιας και τραμπουκισμού. Αν στην παράταξη ρωτήσεις τον διπλανό σου οτιδήποτε, θα γυρίσει να σε κοιτάξει με μάτια που καθρεφτίζουν το έρεβος της κολάσεως και με σφιγμένα δόντια, θα σου ρίξει το απόλυτο catch-phrase του: "Καλά είσαι σοβαρός; Κάτσε προσοχή!". Του ζήτησε κάποιος ανώτερος να επέμβει; Μήπως χρειάστηκε την βοήθειά του ο εκπαιδευτής; ΟΧΙ FUCKING ΒΕΒΑΙΑ! Ο καβλέας δεν μπορεί να βασίζεται σε διεφθαρμένους και σάπιους γαλονάδες για να βάλει τάξη στην ένδοξη Ελληνική Στρατάρα! Έχει εντολές από ανώτερη αρχή. Το βράδυ της κατάταξης τον επισκέφτηκε στο όνειρό του η Παναγία και κρατώντας στο δεξί της χέρι ένα πρησμένο του είπε: "Εν Τούτω Νίκα!"



-Ο πολυκάναλος ενισχυτής
.

Οι πληροφορίες για αυτήν την κατηγορία φαντάρων είναι λίγες και διάσπαρτες. Ο τύπος είναι τόσο κωλόβυσμα, που στο Κ.Ε. θα τον πετύχεις συνολικά τέσσερις φορές, άντε πες πέντε με την ορκομωσία, αφού κάθε μα κάθε βράδυ έχει έξοδο και διανυκτέρευση. Στο στρατόπεδο σκάει την επόμενη μέρα κατά τις 11-12 το μεσημέρι με γυαλί-μάσκα, παντουφλιά, μη σου πω και πυτζάμες και παρκάρει το αμάξι του δίπλα στη Μερσεντέ του Συνταγματάρχη. Αν θέλεις να μάθεις ποιος είναι στήσε αυτί στη βραδυνή αναφορά. Θα παρατηρήσεις ότι μερικές φορές, ο δεκανέας πηδάει ένα όνομα στη λίστα.
Εντός στρατοπέδου, κυκλοφορεί ξεκούμπωτος, ασκεπής και με κάτι αρβύλες που πλέον δεν καθαρίζουν ούτε με αμμοβολή. Στο χέρι κρατάει το φρέντο απ' το ντόπιο everest που του έκανε ντελίβερι ο στρατόμπατσος της πύλης. Όταν περνάει φλογο-ξιφο-αστεράτος και οι υπόλοιποι ψάρακες σηκώνουν την αρβύλα μέχρι το αυτί για να βαρέσουν, αυτός θα αρκεστεί σε μια ατάκα του τύπου "'σπέραααα..." ή "τι κάνουμε;" ή "τι φαγητό έχουμε στο σπίτι, μπαμπά;". Αν γίνει κάποιο λάθος και τολμήσουν να τον βάλουν μια μέρα υπηρεσία, θα μιλάει στο κινητό για το επόμενο τρίωρο κινώντας γη και ουρανό για να τη γλιτώσει. Προτιμά να πιει το νερό που μαζεύεται κάτω απ' το σκουπάκι της τουαλέτας, παρά να κάνει έστω και δέκα λεπτά θαλαμοφυλίκι. Μετά από τη βασική, θα κάτσει στο κέντρο αμετάθετος με δικό του κλιματιζόμενο γραφείο με κρεβάτι μέσα, αλλιώς θα πάει σε παραθαλάσσιο στρατόπεδο-resort της επιλογής του με ειδικότητα-φάντασμα όπως "σκοπευτής πεφταστέρων" ή "σαλπιστής για την γάτα του Ταξίαρχου".



- Ο παλιός wannabe.


Όπως λέει και το όνομα, ο παλιός wannabe επιχειρεί από την πρώτη μέρα της θητείας να πείσει τους πάντες ότι του μένουν πέντε και σήμερα. Δυστυχώς, όσο και να σφίγγεται, δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι στην ψαρίλα ανταγωνίζεται τη Βαρβάκειo παραμονή 25ης Μαρτίου. Τώρα που η θητεία έχει μειωθεί στο 9μηνο, ο θεσμός του παλιού είναι πιο υποβαθμισμένος από ποτέ. Ένας λόγος παραπάνω λοιπόν για να μας προκαλεί εμετό κατά βολάς η συγκεκριμένη κατηγορία υπερ-πάπαρου.
Συνήθως κατάγεται από την ίδια πόλη που βρίσκεται το Κ.Ε. ή από Δυτικό προάστειο της πρωτεύουσας και άνηκε στην κουλ παρέα του σχολείου του ή τουλάχιστον νόμιζε ότι άνηκε. Πάντα είχε την νοοτροπία "φράχτης-στρογγυλοφάναρο-αλητεία" και &tau

ΚΡΙΣΗ (για αλλη μια φορα)

Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε - Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο φάση.

Έχεις τώρα σ´ αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο - το αφεντικό τoυ μαγαζιού, κωλόχοντρος αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα - διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν».

Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός - βάλτους κι αυτούς στην ιστορία.

Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός;

Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι - κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα - κονομάει χοντρικώς, πουλώντας λιανικώς.

Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από τη μπάκα του. Τι να
το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει καθότι επίφοβα πράγματα, για τη πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο
χοντρός - σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο.


«Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο -να κονομάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος.

Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (μαλάκας είναι ο χοντρός να τις ρίξει; Αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν.

Τι γίνεται μετά;


Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα - οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού.

Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα - τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ´απογίνει;


Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια.

Αναθαρρεύουν λοιπόν οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να
ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ – το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος.


Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το κανναβούρι τους - που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά
να ξανοιχτώ τόσο πολύ – άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της
γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα».



Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο πούστης ο χοντρός;

· Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» - έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το
καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να
βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος.

Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης - την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.


Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια.


«Το νου σας τυριά, θα σας φαν´οι βλάχοι!» που λέει κι ο φιλόσοφος.


Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη. Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι
για να αγοραστεί το φουά γκρα – με νιώθεις;

Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε τη βάσην ας πούμε, με ολίγη από μπούτι εισπράττετε και το δίπλωμα οικονομολόγου να το 'χετε, να πορεύεστε στους χαλεπούς καιρούς.

Απαντήσεις που δόθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:



1. Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήματα στους φτωχομπινέδες και ξεχρεώνουν το μπακάλη και τον τσιφούτη.


Σχόλιο: Αγαπητό μου παιδί, μάλλον διαβάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοβά - δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης! Και τι είναι ρε το κράτος, που θα μειώσει τους φόρους;
Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων μισθωτών; Πως θα ζήσει το
κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν - εσύ προτείνεις μείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά στους φτωχους, σιγά μην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο μαλακίες και θα βρεθούν ακόμα πιο χρεωμένοι - έτσι όπως ακριβώς κάνουν τα τελευταία χρόνια!

Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου αγαπητό μου παιδί.



2. Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούμενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα μισθά των φτωχώνε.

Σχόλιο: Από τον προηγούμενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συμπέρασμα για να μη σε πάρουν είδηση; Ρε πανίβλακα, αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα βρει λεφτά να τον ξεχρεώσει;

Ξαναπέρνα τον Σεπτέμβρη χωρίς τον κηδεμόνα σου, έτσι κι αλλιώς θα ξανακοπείς λόγω αντιγραφής.


3. Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή κάνανε μαλακίες και ανοίγει ένα δικό του μπακάλικο μαζί με μια κρατική τσιφουτερί για να βολευτεί ο κοσμάκης.

Σχόλιο: Κατ' αρχάς η γλώσσα που χρησιμοποιείς δεν ταιριάζει σε επιστήμονα παύλα άνθρωπο. Κατά δεύτερον, αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηματοδοτεί τους βουλευτές να βουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά τρίτον, είσαι παλιοκομμούνι και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον!

Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα ξαναλειτουργήσουμε τη Μακρόνησο, να δούμε τι θα κάνουμε με σένα.

4.Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να μη γκρινιάζει. Και τους λέει «μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ - γράψτε κατά βούληση, εγγυώμαι εγώ τα λεφτά σας».

Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του
απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύβρισης αρχής, παρακώλυσης
συγκοινωνιών, σύστασης συμμορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα μαθήματος

Στο ξεκίνημα της παγκόσμιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έμπνευση να «δανείσει» χρήματα στις τράπεζες, βάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους μηχανισμούς, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο. Σήμερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες μπερδεύονται στο άκουσμα του παραπάνω ονόματος.

Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν
οβερεστιμέιτεντ πλέιερ - ΑΕΚ Αθενς σουντ ρινιού χις κόντρακτ! Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε μπάζα άι τελ γιου».

Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη μαλακία του
Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί; Διότι το πρόβλημα ήταν το πλεόνασμα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονομική αδυναμία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασματικού χρήματος μέσω του υπερδανεισμού. Που με
τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασματικό χρήμα δεν μπορεί με τίποτα να γίνει πραγματικό.

Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση - είσαι, το λιγότερο, μαστουρωμένος! Για περισσότερες
πληροφορίες ξαναδιάβασε την απάντηση νο.4. Μάλιστα ο δικός μας
οικονομικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραμύθι σε συνέντευξη τύπου.

«Δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια που θα δώσουμε για την στήριξη των
τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούμε την χρηματοπιστωτική επάρκεια για να
αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη», έτσι ακριβώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος! Μα φυσικά και δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια κύριέ Παραλογοσκούφη μου!

Εσείς μέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισμούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειμμα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-μέλη πρέπει να δανείζονται χρήματα για να αντιμετωπίσουν τις
ανάγκες τους) - τώρα πως βρεθήκατε να δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε
λάκηδες!

Ξεκαθαρίζω - η λύση που προωθείται από τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης μοιάζει με συνταγή αλμπάνη γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου. «Από πού να
πάρω αυτά τα φάρμακα γιατρέ μου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρμακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!».

Ξεκαθαρίζω - μέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, μέχρι δηλαδή να
αντιμετωπίσουν τη ζημιά από το πλασματικό χρήμα, θα περάσουν πολλές
αναποτελεσματικές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου ακόμα και μέρα-μεσημέρι.

Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήματά τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας-ήχου, κινηματογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύματα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα
φάει πρώτη χώμα.

Ξεκαθαρίζω - άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, προγράμματα ανεργίας θα
αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί
χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.

Ξεκαθαρίζω - αυτή τη φάση οι γραμματιζούμενοι τη λένε «ύφεση». Και
κουβαλάει στασιμοπληθωρισμό (υψηλό πληθωρισμό που δεν πέφτει με τίποτα), συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, μείωση των παραγωγικών
διαδικασιών μέχρι τη στιγμή που…


Που; Δεν θα αναλύσω το μαρξιστικό σενάριο, που το σύστημα καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο.

Θα σου πω όμως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονομολόγοι στο μάθημα της οικονομικής θεωρίας - όταν
μελετάνε τα νεώτερα οικονομικά μοντέλα.


Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εμπειρία ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ. Μόνο έτσι θα μειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα με τη (σε μεγαλύτερο βαθμό) μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιμών. Μαγικό, έτσι;

Τι σημαίνει όμως «καταστροφή μέρους τωνπαραγωγικών μηχανισμών»;

Παραγωγικοίμηχανισμοί είναι οι εργαζόμενοι και τα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λ.π.) - να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως
καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόμενοι σκοτώνονται μαζικά
σε πεδία μαχών, τα εργοστάσια βομβαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες
μεταφοράς εμπορευμάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή εχθροπραξιών.

Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάβεις ότι η «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών» συνεπάγεται πόλεμο;

Παγκόσμιο κατά προτίμηση, να μην κάνουμε διπλές και τρίδιπλες δουλειές - να ξεμπερδεύουμε με τη μία.

Ο μπακάλης δεν θα πάει στον πόλεμο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ ΔΕΝ θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους με
καλύτερες συνθήκες και έχοντας σβήσει τις συνέπειες των βλακωδών ενέργειών τους.


Ο Καφές Γκόρντον (ο Gordon Brown δηλαδη) δεν θα πάει στον πόλεμο λόγω
στραβισμού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αμερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης - επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική.

Θα μείνουν πίσω να περιμένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον βομβαρδισμένο κωλότοπo....

ΚΡΙΣΗ (για αλλη μια φορα)

Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε - Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο φάση.

Έχεις τώρα σ´ αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο - το αφεντικό τoυ μαγαζιού, κωλόχοντρος αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα - διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν».

Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός - βάλτους κι αυτούς στην ιστορία.

Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός;

Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι - κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα - κονομάει χοντρικώς, πουλώντας λιανικώς.

Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από τη μπάκα του. Τι να
το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει καθότι επίφοβα πράγματα, για τη πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο
χοντρός - σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο.


«Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο -να κονομάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος.

Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (μαλάκας είναι ο χοντρός να τις ρίξει; Αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν.

Τι γίνεται μετά;


Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα - οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού.

Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα - τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ´απογίνει;


Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια.

Αναθαρρεύουν λοιπόν οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να
ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ – το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος.


Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το κανναβούρι τους - που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά
να ξανοιχτώ τόσο πολύ – άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της
γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα».



Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο πούστης ο χοντρός;

· Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» - έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το
καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να
βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος.

Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης - την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.


Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια.


«Το νου σας τυριά, θα σας φαν´οι βλάχοι!» που λέει κι ο φιλόσοφος.


Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη. Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι
για να αγοραστεί το φουά γκρα – με νιώθεις;

Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε τη βάσην ας πούμε, με ολίγη από μπούτι εισπράττετε και το δίπλωμα οικονομολόγου να το 'χετε, να πορεύεστε στους χαλεπούς καιρούς.

Απαντήσεις που δόθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:



1. Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήματα στους φτωχομπινέδες και ξεχρεώνουν το μπακάλη και τον τσιφούτη.


Σχόλιο: Αγαπητό μου παιδί, μάλλον διαβάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοβά - δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης! Και τι είναι ρε το κράτος, που θα μειώσει τους φόρους;
Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων μισθωτών; Πως θα ζήσει το
κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν - εσύ προτείνεις μείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά στους φτωχους, σιγά μην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο μαλακίες και θα βρεθούν ακόμα πιο χρεωμένοι - έτσι όπως ακριβώς κάνουν τα τελευταία χρόνια!

Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου αγαπητό μου παιδί.



2. Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούμενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα μισθά των φτωχώνε.

Σχόλιο: Από τον προηγούμενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συμπέρασμα για να μη σε πάρουν είδηση; Ρε πανίβλακα, αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα βρει λεφτά να τον ξεχρεώσει;

Ξαναπέρνα τον Σεπτέμβρη χωρίς τον κηδεμόνα σου, έτσι κι αλλιώς θα ξανακοπείς λόγω αντιγραφής.


3. Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή κάνανε μαλακίες και ανοίγει ένα δικό του μπακάλικο μαζί με μια κρατική τσιφουτερί για να βολευτεί ο κοσμάκης.

Σχόλιο: Κατ' αρχάς η γλώσσα που χρησιμοποιείς δεν ταιριάζει σε επιστήμονα παύλα άνθρωπο. Κατά δεύτερον, αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηματοδοτεί τους βουλευτές να βουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά τρίτον, είσαι παλιοκομμούνι και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον!

Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα ξαναλειτουργήσουμε τη Μακρόνησο, να δούμε τι θα κάνουμε με σένα.

4.Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να μη γκρινιάζει. Και τους λέει «μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ - γράψτε κατά βούληση, εγγυώμαι εγώ τα λεφτά σας».

Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του
απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύβρισης αρχής, παρακώλυσης
συγκοινωνιών, σύστασης συμμορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα μαθήματος

Στο ξεκίνημα της παγκόσμιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έμπνευση να «δανείσει» χρήματα στις τράπεζες, βάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους μηχανισμούς, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο. Σήμερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες μπερδεύονται στο άκουσμα του παραπάνω ονόματος.

Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν
οβερεστιμέιτεντ πλέιερ - ΑΕΚ Αθενς σουντ ρινιού χις κόντρακτ! Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε μπάζα άι τελ γιου».

Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη μαλακία του
Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί; Διότι το πρόβλημα ήταν το πλεόνασμα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονομική αδυναμία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασματικού χρήματος μέσω του υπερδανεισμού. Που με
τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασματικό χρήμα δεν μπορεί με τίποτα να γίνει πραγματικό.

Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση - είσαι, το λιγότερο, μαστουρωμένος! Για περισσότερες
πληροφορίες ξαναδιάβασε την απάντηση νο.4. Μάλιστα ο δικός μας
οικονομικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραμύθι σε συνέντευξη τύπου.

«Δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια που θα δώσουμε για την στήριξη των
τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούμε την χρηματοπιστωτική επάρκεια για να
αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη», έτσι ακριβώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος! Μα φυσικά και δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια κύριέ Παραλογοσκούφη μου!

Εσείς μέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισμούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειμμα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-μέλη πρέπει να δανείζονται χρήματα για να αντιμετωπίσουν τις
ανάγκες τους) - τώρα πως βρεθήκατε να δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε
λάκηδες!

Ξεκαθαρίζω - η λύση που προωθείται από τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης μοιάζει με συνταγή αλμπάνη γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου. «Από πού να
πάρω αυτά τα φάρμακα γιατρέ μου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρμακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!».

Ξεκαθαρίζω - μέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, μέχρι δηλαδή να
αντιμετωπίσουν τη ζημιά από το πλασματικό χρήμα, θα περάσουν πολλές
αναποτελεσματικές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου ακόμα και μέρα-μεσημέρι.

Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήματά τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας-ήχου, κινηματογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύματα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα
φάει πρώτη χώμα.

Ξεκαθαρίζω - άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, προγράμματα ανεργίας θα
αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί
χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.

Ξεκαθαρίζω - αυτή τη φάση οι γραμματιζούμενοι τη λένε «ύφεση». Και
κουβαλάει στασιμοπληθωρισμό (υψηλό πληθωρισμό που δεν πέφτει με τίποτα), συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, μείωση των παραγωγικών
διαδικασιών μέχρι τη στιγμή που…


Που; Δεν θα αναλύσω το μαρξιστικό σενάριο, που το σύστημα καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο.

Θα σου πω όμως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονομολόγοι στο μάθημα της οικονομικής θεωρίας - όταν
μελετάνε τα νεώτερα οικονομικά μοντέλα.


Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εμπειρία ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ. Μόνο έτσι θα μειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα με τη (σε μεγαλύτερο βαθμό) μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιμών. Μαγικό, έτσι;

Τι σημαίνει όμως «καταστροφή μέρους τωνπαραγωγικών μηχανισμών»;

Παραγωγικοίμηχανισμοί είναι οι εργαζόμενοι και τα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λ.π.) - να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως
καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόμενοι σκοτώνονται μαζικά
σε πεδία μαχών, τα εργοστάσια βομβαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες
μεταφοράς εμπορευμάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή εχθροπραξιών.

Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάβεις ότι η «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών» συνεπάγεται πόλεμο;

Παγκόσμιο κατά προτίμηση, να μην κάνουμε διπλές και τρίδιπλες δουλειές - να ξεμπερδεύουμε με τη μία.

Ο μπακάλης δεν θα πάει στον πόλεμο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ ΔΕΝ θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους με
καλύτερες συνθήκες και έχοντας σβήσει τις συνέπειες των βλακωδών ενέργειών τους.


Ο Καφές Γκόρντον (ο Gordon Brown δηλαδη) δεν θα πάει στον πόλεμο λόγω
στραβισμού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αμερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης - επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική.

Θα μείνουν πίσω να περιμένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον βομβαρδισμένο κωλότοπo....

Ενας mini γρηγορος γυρος της Ελλαδας (μερος 3o)

21:00 Εχουμε τελειώσει την δουλειά , εχώ τον απίστευτο όρχο του (ο τύπος ασχολείτει με τοrestoration παλιων στρατιωτικών οχημάτων, και έχει στην κατοχή του τουλάχιστον 10 από αυτά το ένα καλύτερο από το άλλο.). Και ειμαι ηδη στον δρόμο για την επιστροφή. Ακόμη δεν ξέρω αν θα γυρίσω μέχρι την Αθήνα. Σκοπός μου ειναι να πάω όσο αντέχω και εκεί που θα κουραστώ θα την πέσω για υπνό. Γεγονός πάντως ειναι ότι ειμαι απίστευα άνετος. Αφού λοιπόν είμαι άνετος, στάση στην Καλλιθέα σε τοπικό δοκιμασμένο γυράδικο, και δύο σάντουιτς με γύρο εξαφανίστηκαν σε δευτερολεπτα, συνοδευόμενα από ένα μπουκάλι cola και δύο μπουκάλια νερό. Στο δρόμο ξανά και...

μερικά χλμ παρακάτω ταμπέλα για Θεσσαλονική με παράκαμψη από την Κασσανδρια. Σκέφτομαι ότι αυτό ειναι για άσχετους και ότι οι ντόπιοι συνεχίζουν κανονικά. Ελα μου όμως που 5-6 χλμ ποιο κάτω ειναι τα τοπικά γουρουνάκια και μου λένε ότι ο δρόμος ειναι κλειστός ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ. Επιστροφή λοιπόν και πάμε στην παρακαμψη η οποία ειναι ένα από τα ποιο κλειστά κομμάτια που έχω οδηγήσει ποτέ μου. 20 χλμ συνολικά με 100 μέτρα ευθείας. Τα υπόλοιπα ήταν όλα φουρκέτες (ααα, και τα τελευταια δυο χλμ ηταν μια ευθεια).

Φτάνοντας στα Μουδανιά, τα μάτια μου έχουν αρχίσει και πάλι να κάνουν τα δικά τους. Περνάει η σκέψη από το μυαλό μου να την πέσω στην Θεσσαλονικη για ύπνο και να συνεχίσω το πρωι, αλλα τελικά λέω να το αποφασίσω αυτό βλέποντας πως ειμαι στην τελευταία έξοδο της Θεσσαλονικής. Στην οποία έξοδο φυσικά τα μάτια ειναι μια χαρά. Για να έρθει ο Murfy μετά από 2 χλμ και να τα κάνει ΧΑΛΙΑ. Δεν έβλεπε πλέον τίποτα στα διόδια των Μαλγάρων. Σταματάω δεξια και τους βγάζω αποφασίζοντας να οδηγήσω χωρίς αυτούς για να ξεκουραστούν τα μάτια. Ψυχεδελεια μεγάλε....Αν έχεις μυωπία και βλέπεις τα φώτα της Ε.Ο. το βράδυ ειναι σαν τριπάκι με LSD.

23:10Φτάνω επιτέλους στον Κορινό και σταματάω. Τουαλέτα, γερό πλύσιμο τα μάτια, και κλείσιμο για κανένα μισάωρο να ξεκουραστουν. Νομιζα ότι μου πέταγαν σκουπιδάκια μέσα στα μάτια, και το να μην τα τρίψεις ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Μετά από μισή ώρα περίπου τα νιώθω εντάξει. Φοράω τους φακούς ξανά και όλα ΤΕΛΕΙΑ. Αυτή την φορά δεν το νόμιζα αλλά ήταν.

Παίρνω ένα καφέ και πιάνω κουβέντα με ένα νταλικίερη για τις εναλλακτικές των Τεμπών. Παρόλο που η συμβουλή του ήταν να πάω από Κοζάνη, έχω ήδη αποφασίσει να πάω από Αγιόκαμπο. Καθισμένος όπως ήμουν στο χορτάρι δίπλα στην μηχανή, ρίχνω μια ματιά στα τακακιά. Πίσω δεν είχα πλέον τακάκια. Ηταν ο δισκός με το σιδέρο!!! Αλλη μισή ώρα χαμένη να αλλάξω τακάκια εκεί, αλλά τουλάχιστον ευχαριστηθηκα τον καφέ και τΑ τσιγαρα.

00:05 είμαι στον δρόμο και μπροστά μου με περιμένει νυχτερινό στροφιλίκι στον Αγιοκάμπο. Τον προτίμησα γιατι τον τελευταιο μήνα τον έχω περάσει τον δρόμο 5-6 φορές και έτσι τον γνωρίζω.

Είχα μια εναλλακτική από την Ραψάνη για μια μικρή παράκαμψη περίπου 10 χλμ με χώμα πατημένο, αλλά φοβήθηκα τον νυχτερινό enduro και μάλιστα φορτώμένος και έτσι ακολουθησα την πεπατημένη.

Ειναι υπέροχο να περνάς από τέτοιο στροφιλίκι και ο δρόμος να ειναι ΟΛΟΣ δικός σου. Τα μοναδικά ζώντα όντα που συνάντησα ήταν μια αλεπού και δύο γάτες.

1:00 μπορεί να ήταν και 1:30 βγήκα στην Λάρισα.

Για εμένα το ταξίδι τελείωσε εκεί. Μπροστά μου είχα μια ατελείωτη ευθεία μέχρι την Αθήνα. Εμεινα στα 130 χλμ/ωρα, και απολάμβανα τις αναμνήσεις της ημέρας.

04:30 ήμουν στο γκαράζ μου

24 ώρες μετά είχα γυρίσει εκεί από όπου ξεκίνησα χωρίς να περάσω από το ίδιο μέρος

1640 χλμ έγραφε ο χιλιομετρητής

8 γεμίσματα περίπου 200 Ευρώ βενζίνες

20 ευρώ σε φαγητά

διόδια εχασα το μέτρημα

και 5:30 ξαπλωμενός να απολαμβάνω τον ύπνο μου!

Ενας mini γρηγορος γυρος της Ελλαδας (μερος 2ο)

...

Σε όλη την Ελλάδα τα γουρούνια περπατάνε στα δύο πισινά τους πόδια, και φοράνε στολή, ενώ τα μοσχάρια συνήθως κάθονται στο κάθισμα ενός αυτοκινήτου και οδηγάνε μιλώντας στο κινητό. Μεταξύ Αιτωλικού και Αστακού, είναι διαφορετικά. Περπατάνε στα τέσσερα, και έχουν την κακή συνήθεια να στέκονται στην μέση του δρόμου. Πέντες παρέες συνάντησα συνολικά (μάλλον γυρίζαν από νυχτοπερπατήματα στα μπουζούκια), και όλα περπατούσαν στην μέση του δρόμου. Φρένα και κόρνα...οσο και να τους φώναζα «Στην άκρη ΖΩΑ», αυτά εκεί.

Εχει ξημερώσει για τα καλά, και η οδήγηση παραλιακά, από τον Αστακό, ώς την Πάλαιρο, είναι απλά σκέτη απόλαυση. Μου είχε λείψει γμτ, και τώρα το καταλάβαινα. Στην Βόνιτσα η ΜΩΤ έχει πέσει στα 94.71, πολυ παραπάνω από τον στόχο και έτσι χαλαρώνω λίγο μέσα στο χωριό για ένα τσιγάρο.

Περνώντας από την υποθαλλάσια, σκέφτομαι να κάνω άλλη μια αλλαγη. Αντί να στρίψω από την Πλαταριά, προς τα Σύβοτα, να μπώ από την Πάργα και να περάσω από την Πέρδικα, για να καταλήξω στα Σύβοτα που έχω το πρώτο μου ραντεβού. Η διαδρομή απλά μοναδική. Ολη η διαδρομή από την Πρέβεζα ως την Ηγουμενιτσά ειναι εξαιρετική, αλλά το κομμάτι της Πέρδικας πάντα μου άρεσε ιδιαίτερα.

9:25 έχω φτάξει στο εργοτάξιο. Ανασυγκρότηση, αλλαγή ρούχων, και τηλέφωνο στον πελάτη. Τον πελάτη που τελικά έφτασε στο εργοτάξιο στις 11:30. Δύο ώρες καθισμένος να περιμένω, να πίνω καφέ να ξαναπερίμενω...αλλά το σημαντικότερο, να αρχίσω να αγχώνομαι για το αν θα προλάβω να βγει όλη η διαδρομή. Η συζήτηση ευτυχώς κυλάει ομαλά. Συνέβαλε σε αυτό ότι λείπαν 3 γύναικες των ιδιοκτητών από την κουβέντα και έτσι 13:00 έχω τελειώσει τα πάντα, είμαι ντυμένος κανονικά, και καβάλα στο τριμπούρδελο μου, με προορισμό την Ηγουμενίτσα και συγκεκριμένα τα Goody’s….Η κοιλιά μου έχει αρχίσει και βαράει τα τύμπανα του πολέμου.

14:00 Χορτάτος και ευχαριστήμενος, έχω όρεξη πλέον για οδήγηση και αφού επιβεβαιώνω το ραντεβού μου με τον πελάτη από την Χαλκιδική, ξεκινάω να μπω Εγνατία σε ένα κομμάτι που δεν το έχω κάνει ποτέ μου. Μετά τα 490 μέχρι την Ηγουμενίτσα, με περιμένουν άλλα 460 μέχρι την Κρυοπηγή της Κασσάνδρας.

Ας τον τρελό στην τρέλα του, λενε, και έχουν δίκιο. Ωραίος δρόμος η Εγνατία, αλλά από κάποια στιγμή και μετά αρχίζεις και βαριέσαι, και εγώ όταν πέρναγα τα Ιωαννινα ήδη είχα βαρεθεί. Η ταμπέλα ΜΕΤΣΟΒΟ, εμφανίσητηκε μπροστά μου σαν από θαύμα, και η απόφαση πάρθηκε...Βγαίνουμε από την Εγνατία, και παίρνουμε τον Ε90, να ευχαριστηθούμε οδήγηση. Η απαλή δροσούλα που ένιωθα μέχρι εκείνη την στιγμή, μετατράπηκε σε ΚΡΥΟ...γμτ γμτ γμτ! Μιλάμε για πολύ κρύο. Ηθελα να σταματήσω για τσιγάρο, αλλά λέω ας να κατεβούμε στο κάμπο πρώτα.

Συνέχισα με κομμάτια της Εγνατιας και κομμάτια του Ε90 φτάνοντας μέχρι την Βέροια, όπου και σταμάτησα για ένα καφέ στα όρθια, και ενα δυο πεντα τσιγάρα. Το χρώμα γυρισε στο προσώπο μου, αλλά για κάποιο ανεξηγητο λόγο, αρχισαν να με ενοχλούν οι φακοί επαφής. Σκέφτηκα να βγάλω την διαδρομή μέχρι την Χαλκιδική με αυτούς, αφού η ενόχληση ήταν μικρή, και εκεί να άλλαζα με γυαλιά (γαμω την γκαβομάρα μου μέσα). Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσω να ειμαι χέστης και να πάω να κάνω την επέμβαση στα μάτια για την μυωπία.

Μπαίνοντας στον περιφερειακό της Θεσσαλονικής, τα μάτια άρχισαν να θαμπώνουν άσχημα σε σημείο που να μην μπορώ να δω στα 50 μέτρα μπροστά μου. Ανησυχησα άσχημα. Ανοιγόκλεισα αρκετές φορές τα μάτια μέχρι να δακρύσουν και έτσι καθάρισε η όραση μου. Ηξερα ότι την βγάζω μέχρι την Χαλκιδική αλλά όχι παραπάνω.

18:00 είμαι στην Κρυοπηγή. Κάτι στάσεις για βενζίνη, κάτι ένα τσιγάρο. Αγχωμένος που άργησα. Τηλέφωνο στον πελάτη μου και μου λέει ότι θα καθυστερήσει μια ώρα...

Ετοιμάζομαι να βγάλω τους φακούς επαφής και τότε καταλαβαίνω ότι ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ. Το πρωί στην βιασύνη τα άφησα πάνω στον πάγκο του γκαράζ. Σκασίλα μου. Ξαπλώνω πάνω στην σέλα μου και την πέφτω για ύπνο. Πόσο δυναμωτική μπορεί να είναι μισή ώρα ύπνου? Ξύπνησα και ημουν σαν να μην είχα ταξιδέψει καθόλου και ας είχα ήδη στην πλάτη μου (μάλλον στον κώλο μου καλύτερα 950 χλμ. Λίγο φυσιολογικό ορό στα μάτια και ήμουν τέλεια. Η τουλάχιστον έτσι πίστευα...

...συνεχίζεται


Ενας mini γρηγορος γυρος της Ελλαδας (μερος 1ο)

2 χρονια πριν....επιτελους βρηκα την ευκαιρια να το ανεβασω

«Κυρίες και κύριοι, καλωσορίσατε στην πτήση της ΚΑΜΜΕΝΟΣ AIRLINES, για τον μίνι δοκιμαστικό γύρο της Ελλάδος. Ο Κυβερνήτης και το πλήρωμα σας εύχονται μια ευχάριστη και άνετη πτήση».

Ειναι 1:00 το βράδυ, τα μάτια μου καίνε, και η συγκεκριμένη φράση γυρνάει μέσα στο μυαλό μου. Πηγαίνοντας στην ευθεία της Λάρισας και χαζεύοντας τα στριπτιζάδικα στο πλάι του δρόμου, για την οπτική ευχαρίστηση των αγροτών του κάμπου, στο μυαλό μου έγινα αεροσυνοδός. Και να πω ότι πόναγε ο κώλος μου; Τα μάτια μου πόναγαν...

4:50 το πρώι μπαίνω Αττική Οδό. Η μηχανή φορτωμένη από την προηγούμενη νύχτα. Ηθελα να αλλάξω τακακια, αλλά το απόγευμα γυρνώντας σπίτι, με περίμεναν τεχνίτες. Τα πήρα μαζί μου σε περίπτωση που χρειαστούν. Αργότερα θα ανακαλύψω ότι ξέχασα άλλα βασικότερα πράγματα.

Σε τέτοιου είδους βόλτες σημασία έχει ο ρυθμός. Κανονίζω μια χαλαρή ταχύτητα ταξιδιού, αφού ειμαι τριβάλιτσος (ενα κάρρο δείγματα πήρα πάλι μαζί μου), και κινούμαι στην δεξία λωρίδα με 120 χλμ/ωρα. Σκοπεύω να το κρατήσω αυτό στο περισσότερο ταξίδι.

Το μετεωρολογικό δελτίο δεν είναι με το μέρος μου, και το πρωινό το επαληθεύει. Ξεκινάω με ψιχάλα από το σπίτι, και πηγαίνω έτσι μέχρι το Κιατό. Να σταματάει και να ξαναπιάνει. Μια στεγνό, μια βρεγμένο. Οτι χειρότερο για τα λάστιχα μου, τα οποία δεν κρατάνε καθόλου. Ευτυχώς, ακομή και η βροχή, αποδειχτήκε γρηγορότερη από εμένα και έτσι στην υπόλοιπη διαδρομή την κυνηγούσα από πίσω.

06:45. Σταματάω για βενζίνη και καφέ στο Αντίρριο. Τηλέφωνο στα γρήγορα στους συνεργάτες που ακολουθούν με αυτοκίνητο (κανένα BMW δεν ταξιδεύει χωρίς όχημα υποστήριξης), οι οποίοι βρίσκονται ακόμη στην Κόρινθο. Τέλεια, με βολεύει αυτό. Αντί να πάω κανονικά, αφού έχω χρόνο, θα κάνω μια παράκαμψη και έτσι θα περάσω από το πιστάκι Αστακού – Πάλαιρου – Βόνιτσας (trooper δεν ηταν το ιδιο χωρίς εσένα).

...συνεχίζεται


ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Οκτωβριος 2009 - Φεβρουαριος 2010

Ειχα υποσχεθει οτι θα τα λεμε συχνα. Τελικα οπως αποδειχτηκε ο Διας γαμιεται κανονικα. Το σηκωνει το σακκακι, το βαζει το λουκανικο στο ψωμακι.

Εκανε τεραστιες προσπαθειες να με κρατησει μακρυα απο το πληκτρολογιο μου και τα καταφερε. Σταματησα να γραφω στο blog, να γράφω σε forum, να γραφω γενικώς.

Η δουλειά μου καταστράφηκε, το σπίτι μου ευτυχώς οχι. Η μηχανη μου ειναι παροπλισμένη. Το αυτοκινητο τρακαρισμένο...και εγω απλα κάθομαι και χαμογελάω. Στην τελική ειναι το μόνο που μας μένει. Το γέλιο.

Μέσα σε μια χρονιά άλλαξε όλη μου η ζωή. Ποτέ δεν με τρόμαξε αυτό. Οι αλλαγές ειναι ωραίες. Το να κάθεσαι συνέχεια στην ιδια κατάσταση ειναι βαρετό.

Λοιπόν δεν υπόσχομαι πάλι αλλα τουλάχιστον θα ειμαι ποιο συχνα εδω ώστε να τα λέω με τον ευατό μου, που και που και να ξαναβλέπω τι εγινε.